တစ္ပိုင္းနဲ႕ တစ္ပိုင္းဟာ အခ်ိတ္အဆက္ရွိခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ရွိေနၿပီး အခ်ိတ္အဆက္ ေပ်ာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေပ်ာက္သြားတယ္။
ဒါေပမယ့္ေလ က်မက ဒီစာေတြကို စာအုပ္ထုတ္ဖို႕ ဒါမွမဟုတ္ လူႀကိဳက္မ်ားဖို႕ ေရးထားတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ငါ့စာေတြက စာဖတ္သူကို စဲြေဆာင္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတဲ့ ဖိစီးမွဳ က်မ မထားထားပါဘူး။
အခုဆိုရင္ က်မ ကြာရွင္းထားတယ္ဆိုေပမယ့္ သူနဲ႕တူတူမရွိေတာ့တာ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလို႕ က်မ မတြက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ တြက္ထားဖို႕လည္း မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။ သူျပန္လာမွာကိုေတာင္ က်မေၾကာက္တတ္ေနခဲ့ၿပီ။ က်မမွာ ရထားတဲ့ လြတ္လပ္မွဳေလးေတြ ျပန္မရေတာ့မွာ ေၾကာက္လို႕ပါ။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆိုတာကိုလည္း က်မ အေ၀းဆံုးကေန ႀကိဳေရွာင္ပါတယ္။
ခုက်မ စာေတြေရးဖို႕ႀကိဳးစားတယ္။ ရိုးရွင္းရွင္းစာေလးေတြေပါ့။ အရင္က စကားလံုးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႕ အလွဆင္ထားတဲ့ စာေတြ က်မေရးခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီလိုစာေတြထက္ ရိုးရွင္းတဲ့ ရိုးသားတဲ့ ေရးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကို စကားလံုးေတြနဲ႕ ဖုံးမထားတဲ့ စာေတြပဲ ရိုးသားစြာေရးခ်င္ေတာ့တယ္။
ဒီေန႕က်မ မွတ္တမ္းတင္ထားခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ က်မ ဒီေန႕ကေန ေနာက္ထပ္ရက္ ၂၀ ေလာက္ပဲ ဒီၿမိဳ႕၊ ဒီေနရာ၊ ဒီအိမ္မွာ ဆက္ေနရေတာ့မွာပါ။ က်မ အိမ္မက္တပိုင္းတစ္ျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ရံုးကို အလုပ္ေျပာင္းလုပ္ရေတာ့ပါမယ္။ အဲဒီေနရာကိုရဖို႕ က်မ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ျပထားရတယ္။ ေရးေျဖကို အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားေျဖခဲ့ရတယ္။ ႏွဳတ္ေျဖကေတာ့ က်မ နဂိုကတည္းက အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အရွိန္ေလးေတြေႀကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး လြယ္ကူခဲ့တယ္။
တကယ္အလုပ္လုပ္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ လြယ္မယ္ ခက္မယ္ မသိေသးဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္ရံုးကိုေျပာင္းရဖို႕က ၂ လနီးနီးေလာက္လိုေသးတဲ့အတြက္ ႀကိဳေတြးၿပီး ပူမေနပါဘူး။ သူ႕ဟာသူျဖစ္သြားလိမ့္မယ္လုိ႕မွတ္ထားလိုက္တယ္။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ က်မဘ၀ေလးကို က်မေက်နပ္တယ္။ စာအုပ္ေတြ ဖတ္မကုန္ေအာင္ က်မပိုင္တယ္။ (ျပင္သစ္နဲ႕ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြပဲ အမ်ားႀကီးဆိုေတာ့ တစ္အုပ္တစ္အုပ္ၿပီးဖို႕ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ဖတ္ယူရမွာမို႕ပါ) ပိုက္ဆံေတြေတာ့ သံုးမကုန္ေအာင္ မရွိဘူး၊ သံုးေလာက္တဲ့ အေနအထားေတာ့ က်မရွာႏိုင္တယ္။
ဘာျဖစ္ျဖစ္ က်မကို အားေပးၾကမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မိသားစုေတြရွိတယ္။
အခုေတာ့ က်မ ေလာကႀကီးကို အေကာင္းဘက္က ေတြးႏိုင္ျမင္ႏိုင္စြမ္းေတြ ရွိလာပါၿပီ။
က်မကို ေဒါသထြက္ေအာင္ ျဖစ္လာတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုလည္း ေဒါသနဲ႕ မတုန္႕ျပန္ပဲ ေလွာင္ရီႏိုင္လာပါၿပီ။
တစ္စတစ္စ က်မျပန္သန္စြန္းလာတာ ျပန္သန္မာလာတာကို က်မျမင္ႏိုင္လာပါၿပီ။
က်မလဲက်ရင္ က်မ အစြမ္းနဲ႕ က်မ ျပန္ထႏိုင္ပါၿပီ။
ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း က်မေဘးမွာ 24/7 မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။
ဒီအေျခအေနကို Dependency မရွိဘူးလို႕ Humanitarian ေလာကမွာ သံုးပါလိမ့္မယ္။
No comments:
Post a Comment