က်မ
မေန႕ညက အိမ္မက္ဆိုးမက္တယ္။
အဲဒီအိမ္မက္ဆိုးရဲ႕
အျဖစ္အပ်က္ဆိုးေတြၾကားထဲမွာ က်မ အကူအညီလိုတဲ့အခ်ိန္ ကူဖို႕ေပၚလာတဲ့သူဟာ
အံၾသစရာေကာင္းစြာနဲ႕ က်မကို ရက္စက္သြားခဲ့တဲ့ သူပဲျဖစ္ေနဆဲပဲ။
က်မသူ႕ရင္ခြင္ထဲမေရာက္ခင္ေလး လန္႕ႏိုးသြားခဲ့တယ္။ က်မေဘးမွာ တရားဖြင့္ထားတဲ့ ဖုန္းေလးက တရားေတြ ဆက္ေဟာေနဆဲပဲ။ အရင္ကဆိုရင္ေတာ့ က်မစိုးရြံ႕စြာနဲ႕ သူရင္ခြင္ထဲ တိုး၀င္အိပ္လိုက္ရံုေပါ့။ ကြာရွင္းၿပီးခါစ အေျခအေနတုန္းကဆုိရင္ေတာ့ က်မတစ္ေယာက္တညး္ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြေနမလားပဲ။
က်မသူ႕ရင္ခြင္ထဲမေရာက္ခင္ေလး လန္႕ႏိုးသြားခဲ့တယ္။ က်မေဘးမွာ တရားဖြင့္ထားတဲ့ ဖုန္းေလးက တရားေတြ ဆက္ေဟာေနဆဲပဲ။ အရင္ကဆိုရင္ေတာ့ က်မစိုးရြံ႕စြာနဲ႕ သူရင္ခြင္ထဲ တိုး၀င္အိပ္လိုက္ရံုေပါ့။ ကြာရွင္းၿပီးခါစ အေျခအေနတုန္းကဆုိရင္ေတာ့ က်မတစ္ေယာက္တညး္ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြေနမလားပဲ။
အခုကေတာ့
က်မ ေရထေသာက္ၿပီး ျပန္အိပ္လိုက္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီ အိမ္မက္ကို အဓိပၢါယ္ကို
လိုက္ဖြင့္မေနပဲနဲ႕ေပါ့။
အိမ္မက္ဆိုးမက္ၿပီး
ေၾကာက္ရြံ႕ေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ တိုး၀င္ဖို႕ ရင္ခြင္ရရွိဖို႕ သက္သက္နဲ႕ေတာ့ က်မ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို
ေဘးနားမွာ 24/7 သြားမေနေတာ့ပါဘူး။ က်မ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို
လက္လြတ္ဆံုးရွဳံးမခံေတာ့ပါဘူး။
က်မ
အသက္ ၃၀ ရွိပါၿပီ။
ကိုယ့္လုပ္စာ
ကိုယ္စားႏိုင္တဲ့ အေနအထားရွိပါၿပီ။
မိမိကိုယ္ကိုယ္
ထိန္းႏိုင္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားရွိပါၿပီ။
က်မအတြက္
ဘ၀ကို တစ္ေယာက္တည္း မေနရဲယံုသက္သက္နဲ႕ေတာ့ က်မ အိမ္ေထာင္မျပဳေတာ့ပါ။
အဲ
အခ်စ္ေၾကာင့္လည္း က်မ အိမ္ေထာင္ျပဳျဖစ္မယ္မထင္ပါ။
No comments:
Post a Comment